غزل شمارهٔ ۴۸۶
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
آمد خیالش دوشم در آغوش
بگرفت تنگم رفتم من از هوش
هشیار گشتم دیدم جمالی
کز دیدنش عقل گشت مدهوش
گفتم میم ده تا مست گردم
گفتا که پیش آیی از لبم نوش
چون پیش رفتم تا گیرمش لب
لب ناگرفته رفت از سرم هوش
زان پس دگر من خود را ندیدم
تا آنکه گشتم از خود فراموش
گویی که من خود هرگز نبودم
او بوده تنها من بوده روپوش
بودم نقابی یا خود سرابی
او بوده هم دوش خود را در آغوش
نی مست بودم نی هست بودم
بودم خیالی در خواب خرگوش
این قصه را فیض جایی نگویی
میدار در دل میباش خاموش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş