غزل شمارهٔ ۴۸۸

بتی از دور اگر بینی مرو پیش که من دیدم سزای خویش از خویش بکوی دلبری افتد گذارت بهر دو دست گیر ای دل سر خویش در آن کو صد بلا می آید از پس در آن کو صد خطر میخیزد از پیش شود تن زار و جان مأوای انوار جگر از غصه خون دل از جفا ریش گهی از غمزه بر دل خورد نیر گه از مژگانی آید بر جگر نیش گه از زلفی بجان آید کمندی گه از گیسویی افتد دل بتشویش چها از عشق اینان من کشیدم هنوزم تا چه آید بعد ازین پیش طبیبانرا ز غم دل خون شود خون اگر دستی نهندم بر دل ریش برسوایی کشد آخر مرا کار ندارم طاقت کتمان ازین پیش مگر عشق خدایی گیردم دست که سازم عاشقی را مذهب و کیش رساند تا مرا آخر بجایی که نبود حد انسانی ازین بیش خدایا فیض را عشق رسایی کرم کن از محبت خانه خویش