غزل شمارهٔ ۶۰۱

من دیوانه گرد هر پری رخسار می گردم به بوی آن گل خود رو دین گلزار می گردم جهان را سربه سر مست از می توحید می بینم گهی کز باده غفلت دمی هشیار می گردم طواف کعبه گر حاجی کند یک بار در عمری من دیوانه هر ساعت به گرد یار می گردم گهی از شوق روی او ره گلزار می پویم به یاد نرگسش گه بر در خمار می گردم گهی دیوانه گه مستم گهی بالا گهی پستم گهی کاهل گهی چستم که ناهموار می گردم مگو با من حدیث عقل و دین واعظ که عمری شد که در دیر مغان دیوانه با زنار می گردم زمانی رند او باشم زمانی عور و قلاشم گهی بر ننگ می پویم گهی بر عار می گردم به میخانه گهی مستم ندانم پای از دستم گهی بر صومعه با جبه و دستار می گردم گهی در خیر و گه در شر گهی در نفع و گه در ضر گهی بر نور می پویم گهی بر نار می گردم گهی این سو گهی آن سو گهی هی هی گهی هوهو نیم مجنون ولی در عشق مجنون وار می گردم گهی خارم خلد در پای گه سر سوی سنگ آید ز داغ لاله سرمست در کهسار می گردم جمال لم یزل می داردم بر مهر مه رویان ز عشق دوست چون پروانه بر انوار می گردم سراپا جملگی در دم نهان دارم رخ زردم نمی داند کسی دردم که بی تیمار می گردم ز علم رسمیم نگشود در در عشق کوشیدم بمان ای فیض کو گه گه بر اسرار می گردم