غزل شمارهٔ ۶۳۷

من آیین جدایی را نمیدانم نمیدانم من او او من دو تایی را نمیدانم نمیدانم بود بر جان گوارا هر چه آن مه میکند با من وفا و بیوفایی را نمیدانم نمیدانم گدایی میکنم از حسن خوبان این نعیمم بس نعیم پادشایی را نمیدانم نمیدانم بغیر از مهر مه رویان که تابد بر دل و جان بس طریق روشنایی را نمیدانم نمیدانم ز گلزار رخ خوبان اگر گستاخ گل چینم رسوم پارسایی را نمیدانم نمیدانم نچینم خوشه خود را میزنم بر خرمن آن مه من آیین گدایی را نمیدانم نمیدانم همیشه عشق ورزم فیض با روی نکو رویان ازیشان من رهایی را نمیدانم نمیدانم