غزل شمارهٔ ۶۳۶

من این زهد ریایی را نمیدانم نمیدانم رسوم پارسایی را نمیدانم نمیدانم دل من مست جانانست و جانانش همی باید بهشت آن سرایی را نمیدانم نمیدانم وصال دوست می باید مرا پیوسته روز و شب من این رسم جدایی را نمیدانم نمیدانم زخود یکتا شدم خود را ز دوش خویش افکندم من این دلق دو تایی را نمیدانم نمیدانم ز خود بگذشتم و محو جمال دوست گردیدم خودی و خودنمایی را نمیدانم نمیدانم یکی گویم یکی دانم یکی بینم یکی باشم دوتایی و سه تایی را نمیدانم نمیدانم دلم دیوانه زلفش شد آنجا ماند جاویدان ز زنجیرش رهایی را نمیدانم نمیدانم سخنها بر زبان می آیدم لیکن نمی گویم چو علتهای عالی را نمیدانم نمیدانم من نیکم و گر بد فیض گو مردم ندانند زبان خودستایی را نمیدانم نمیدانم