غزل شمارهٔ ۶۳۷

گر ز چین سنبل زلفت صبا بویی برد نافه مشک ختن گیرد به هر سویی برد دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد لیکن آن بادی که از خاک درت بویی برد خاک آن بادم که ما را در هوای عشق تو ذره ذره گرد گرداند به هر کویی برد گر نه کفر زلف تو بر روی ایمان چیره شد از چه رو رومی جمالی جور هندویی برد در ختن با زلف تو گر دم زند مشک ختا چین زلفت آبروی او به یک مویی برد دل ببردی از برم جان می بری خوش می کنی ای خوشا وقت دل و جانی که خوشخویی برد سید ار باری برد در عشق تو بار تو است زان که خوش باشد که یاری بار مهرویی برد