غزل شمارهٔ ۷۳۲

بلبل از گلزار میگوید سخن کرکس از مردار میگوید سخن گل ز لطف رنگ و بو دم میزند خار از آزار میگوید سخن یار حرف یار دارد بر زبان غیر از اغیار میگوید سخن زاهد از حور و قصور و انگبین عشق از دیدار میگوید سخن عابد از سجاده و تسبیح و ذکر کافر از زنار میگوید سخن عاقل از ناموس و رسم و نام و ننگ مست از خمار میگوید سخن پادشاه از تاج و تخت و لشکری لشکر از پیکار می گوید سخن اهل علم از درس و بحث و مدرسه تاجر از تجار می گوید سخن در طبیعی بحث دارد فلسفی صوفی از اسرار می گوید سخن عارف از حق واعظ عقبی پرست از بهشت و نار می گوید سخن مفتی از دستار و ریش و طیلسان قاضی از دینار می گوید سخن بانو از اسباب طبخ آش و نان خواجه از بازار می گوید سخن شاعر از رخساره و زلف بتان هرزه گو بسیار می گوید سخن هر کسی کاری که دروی ماهر است بیشکی ز آن کار می گوید سخن چون نصیبی دارد از هر پیشه فیض در همه اطوار می گوید سخن