غزل شمارهٔ ۷۹۸

خاهم که خاک راه شوم زیر پای تو تا ذره ذره ام همه گیرد هوای تو آیم چو گرد بر سر راه تو اوفتم شاید که بوسه بربایم ز پای تو جان در رهت فدا کنم و منتت کشم ای صد هزار جان گرامی فدای تو جان صد هزار کاش بود هر دمی مرا تا جمله را نثار کنم از برای تو خوش آندمی که سوی من آیی ز روی لطف تا جان ز من طلب کنی و من لقای تو یابم حیات تازه بهر جان فشاندنی گر صد هزار بار بمیرم برای تو در تو کسی بحسن و ملاحت کجا رسد تو پادشاه حسنی و خوبان گدای تو تو همچو آقتابی و من همچو سایه ام آیم بهر کجا که روی در قفای تو هستم برای تو و تو هستی برای خود هستی تو خود برای خود و من برای تو هرچند لطف بیش کنی تشنه تر شوم سیراب کی شوم ز شراب لقای تو از درگه تو دور نگردد به تیغ سر هر کو چشید چاشنیی از عطای تو در آسمان ملایکه گویند آمین آندم که فیض روی کند در دعای تو