غزل شمارهٔ ۸۲۶

دل بعشق خدای یکتا ده قطره ای را راهی بدریا ده تا نماند ز عاشقان اثری خاک مجنون بآب لیلی ده جان فرهاد وقف شیرین آر دل وامق بمهر عذرا ده کنده تن ز پای جان بردار مست و شوریده سر بصحرا ده ساقیا جرعه خرد سوزی بمن رند بی سر و پا ده صاف اگر نیست دردی بمن آر هستی از مستیم بیغما ده زاهدانرا بهشت و حور و قصور عاشقان را بنزد خود جاده دلم از فرقتت بجان آمد جان من یکدمک دلم واده تا بسوزد ز تاب رخسارت فیض را دیده تماشا ده زاهدا دل بده بقصه عشق آهن کهنه را بحلوا ده تا کی از هر هوا بتی سازی دل بعشق خدای یکتا ده