شمارهٔ ۱۴۰

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی‏ زمانه را نتوان دید بی امام زمان فکیف حالک یا دهر ای مولاکی‏ ز خاک پای تو داد آبروی لاله و گل چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی که را رسد که کند عیب دامن پاکت که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی کسی چگونه ز وصف تو دم تواند زد که سر صنع خدایی ورای ادراکی‏ همیشه در نظری گرچه دوری از بر ما ز وصل هجر تو هم شاکریم و هم شاکی رسوم شرع به تدریج از میان برداشت فقیه جاهل و کاهل ز جهل بی ‏باکی‏ به قدر آنچه توانیم فیض می‏ گوییم که زاد رهروان چستی است و چالاکی‏