Bir İntihar Mektubu

Efkârla karışık hüzün yağarken tipi şeklinde, Bastırdığın gözyaşın bulutlara sığınır... Sen susarsın, Gökler ağlar. Bir yalnızlık şiiri sıkarsın dünün tam ortasına Sonra bugününe nişan alırsın Bugün serilirken kanlar içinde yere, Yarının acıları bitmiştir artık. Sevemedi gitti bu dünya seni Yaşatmadı hazandan başka bir mevsim Şimdi atsan kendini denize, Bir tek,öksüz kalacak,sonbahar ağlar... Üşüdün, Kaldır kimsesizliğinin yakalarını. Sonra bir sıcak hayâle uzatıp,ısıt ellerini. Ve, Mavi sulara batırıp morarmış parmaklarını, Denizi mürekkep,kumsalı kağıt edip, Yaz, kırık dökük intihar mektubunu.... Dalgalar ve rüzgâr silene kadar, Martılar besteleyip söylesin şarkını. Yine başka kimseler duymasın... Haydi son bir nefes çek acımasız hayattan, Üfle gri bulutlara ciğerindeki zehri. Ve atla aşağıdaki soğuk boşluğa... Geride bekleyenin mi var? Zaten hiç bir yüreğe ait değilsin, Öl gitsin! ...