Adam Ve Kadın...

-Sen hala ölmedin mi? diye sordu adam. Kadının bakışları dondu bir an Gülümseyişi yere döküldü dudaklarından, Tuzla buz oldu... -Sana, onca hüzünler vermiştim Dününe,bugününe,kör kurşunlar saplayıp, Gününü,güneşini,yarınını çalmıştım.. Hala gülümseyebiliyor musun? .. Sendeledi kadın Kendi gölgesi yetişti,tuttu elini Gözgöze geldiler adamla Çarpışınca nefret ve kırgınlık,bulut bulut Bir gök gürültüsü,bir sağanak başladı Bütün çiçekler döktü yapraklarını Papatyalar kadından daha kırgındı... Adamın gözleri öfkeden çakmak çakmak Kadının gözbebekleri kanıyordu... -Ben senden nefret edemedim...dedi kadın Yüreğinden başka duyan olmadı. Güldü adam fütursuzca -Gönülden gönüle akıp giderken, Sevgin fazla geldi,sıkıldım... Oynadım, 'benim eserim' dedim gururlandım... Sustun, hırsımı alamadım... Vurdukça yıkılmadın... Sapladıkça sırtına, Hançerimi acıttın... Anla artık seni ben hiç sevmedim. Suskunluğuna sarıldı kadın -Anılarımı rahat bırak...Git..dedi Ve arkasını dönüp gitmeden önce, Silahını çıkardı adam İki el anılara, İki el kadının suskunluğuna ateş etti Silah ağladı... Gökyüzü kanadı...