Aşk Aslında Şudur...

Ilk aşk... Hani derler ya? 'Ilk aşk bambaşkadır.Ilk aşklar asla unutulmaz.' diye... Kim demiş? Peeehhh! Ilk aşklar AŞK idiyse,daha sonra neden tekrar tekrar aşık olduk? Hem aşk dediğimiz nedir ki? Şöyle bir düşünelim... Hoşlanma-beğeni... Sonrasında karşılıklı bir iletişim... Ve başlayan bir sevgi. Devamında da AŞK... Bir süre pespembe paylaşımlar... Hiç bir kusurunu görmeyiz sevdiceğimizin. O mükemmeldir. O'nun için ne yapacağımızı bilemeyiz. O'nu anlatan şiirler yazmaya doyamayız... Hatta her aşkın bir de şarkısı vardır,o aşkın kahramanlarına özel,öyle değil mi? Evet evet...Doğru insanı bulduk...Onunla ölüme bile gidilir... O'na yan gözle bakanı paralarız.O'na toz kondurmayız.Laf söyletmeyiz. Ah! Ne kadar da güzeldir O. O'na laf eden,karşısında bizi bulur. O'nu uçan kuştan kıskanırız. O'na her konuda kefilizdir. O'na kanımız,canımız,herşeyimiz fedadır. 'Aşık olmak ne güzel şeymiş.' deriz. O'nu tanımadan önce yaşadığımız aşklar mı? Yok yok..onlar YALANmış meğer... Birer YANILGIymış. SEVDİĞİMİZİ ZANNETMİŞİZ...Meğerse GERÇEK AŞK buymuş... Buraya kadar var mı itirazı olan? Aşağı yukarı hep böyle değil midir her aşk hikayesi? Ve bir süre böyle devam etmez mi? Sonra,aradan biraz zaman geçer.... ZAMAN.... Herşeyi eskiten,yıpratan zaman,yaşadığımız aşktan da esirgemez hoyrat etkilerini. Aşkımız da eskimeye başlar. Yorulur.Hırpalanır. O,o kadar da mükemmel bir insan değildir artık... O'nun da hataları,kusurları vardır... Hele şu huyu ne kadar tahammül edilmez,bu huyu da ne kadar sevimsizdir. Meğer O'nu tanıyamamışızdır... Yormaktadır artık bizi bu AŞK... Kavgalar,tartışmalar başlar... Ardından,önce kısa süreli,sonra giderek uzayan kırgınlıklar yaşanır... Derken,taraflardan biri,muhtemelen bu aşkın en çok yorduğu taraf,AYRILMAK ister... Diğeri belki, hazırlıklıdır bu ayrılığa,belki de değildir.Ama karşı taraftan gelen ayrılma isteğiyle şöyle bir sarsılır... Hatta bir anda kendisini TERKEDİLEN hissederek öfkelenir. AYRILIK telaffuz edilmeye başlandı ya artık? Sonuç kaçınılmazdır... Yollar ayrılır... İşte bundan sonra karmakarışık oluruz. 'O zaten şöyleydi' 'O böyleydi' 'Sen bilmezsin.O aslında var ya? ....' Diye başlayan cümlelerle anlatılır ortak tanıdıklara AYRILIK... Yaşanmışlıklardan tek bir güzel anı yoktur hatırlanan... Hatta ortak şarkımızın da aslında ne kadar anlamsız! bir şarkı olduğunu farkederiz. MEĞER ONU DA SEVMEMİŞİZDİR! ! ! SEVDİĞİMİZİ ZANNETMİŞİZDİR! ! ! Canı yansın isteriz. Yıkılsın,bir daha iki ayağının üzerine kalkamasın isteriz. Eskiden olsa,asla toz kondurmayacağımız insana,artık bir başkası dil uzattığında,hemen iki laf da biz ekleriz. O'nu başkalarının gözünden düşürmek için,hayal gücümüzü de kullanıp,olmadık yakıştırmalar yaparak,yerden yere vururuz. Artık O'nu bir daha kimseler sevmesin isteriz. O'nun canı yandığında,bizim içimize soğuk sular serpilir... Kahrolsun O! Ne yapsak,ne desek de bir türlü hırsımızı alamayız. Bir zamanlar saçının telini rüzgar incitecek diye üzerine titrediğimiz sevdiceğimize etmedik beddua bırakmayız... Sonra,aradan biraz zaman geçer.... ZAMAN.... Herşeyi eskiten,yıpratan zaman,yaşadığımız nefretten de esirgemez hoyrat etkilerini. Nefretimiz de eskimeye başlar. Yorulur.Hırpalanır. O,o kadar da nefrete değer biri değildir artık... O'ndan daha önemli ve ilgilenmeye değer bir HAYAT vardır etrafımızda... Hem galiba yeterince hırsımızı da almışızdır artık... Meğer ne kadar sıradan bir insanmış da biz bilememişizdir! Giderek daha az,hatırlamaya başlarız. Ve gün gelir,adını bile anmaz oluruz... MEĞER O'NU DA SEVMEMİŞİZDİR ASLINDA! SEVDİĞİMİZİ ZANNETMİŞİZDİR! Unutur gideriz... Ve bir gün... Bir başkası çıkar karşımıza.... Ve bu masalı yine en başından alıp,yeniden yaşamaya başlarız... Yalan mı?