Azra'ya Veda (1)

her şiirim biraz kan ve çokça yara annemin dayandığı gibi bastona şiirlerime dayanıyorum dayanıyorum da, bu çocuk ölüleri bu kuş kanatları bu salaş angarya yıkar adamı azra oysa öz diliyle ağlayamayan bir halkın ve kekik kokan dağların ahı dinmedi şimdi neye yaslansam yalnızlığın muzaffer elleri artık kimse delikanlı değil ve her çocuk yetişkin doğuyor yine gece artığı avuçlarımda ve yine leylim bir yaz dışarda yolları tutulmuş otobüsleri çevrilmiş cepleri didik didik aranmış bir kentin ceset olmaya öykünen gözleri ve fakat ölüm de kolay gelmiyor ki azra tıpkı yaşamak gibi pis bir kokuyla bir duvar gibi tekim şimdi indiriyorum perdeleri tüm düşlerimi bir öksürükle terk ediyorum öyle mavi öyle efkar ve öyle yangın öz dilimle ağlamayı beceremiyorum hâlâ kentlerde durum farklı mı sanıyorsun azra! her köşe başında et pazarlığı ve çürüyen ve silikleşen ve ne olduğunu bilmeyen bir gençliğin tutam tutam dökülen hezeyanı ölen her çocuğa dudağımı değsem dudaklarım onlar kadar mor ve onlar kadar soğuk şimdi kim yıkayacak bu cenazeyi kim saracak beyaz çarşafa bu esmer teni siyaha kesen nasır dolu bir gerçeği kim var sayacak azra bak ve gör, her şeye geç kalmış ve her şeye erken bakan hükümdür gözlerin nedir bu şaşkınlığın, bu deli eden sessizlik susma desem kan dökülür dudaklarından ki illa yara, ki illa irin, ki illa küfür konuşsan, bir duvar var karşında tutunduğum yerden bırakıyorum hayatın akarını kanım kadar soğuk akmıyor bu caddeler bu sokaklar ve bu köpek ölüleri bana neden diye sorma azra yalvarırım sorma! en fazla,bir şair daha anılır intiharla TEK NOKTA!