Çığlık Ormanı

Kanlı bir peçeye siliyorum yüzümü Gözleri derinleşiyor uğultunun En çok mor dudaklara yakışıyor tebessüm Ağır ağır giderken kervan Allahuekber dağlarında Selama duruyor çiçekler / kimse bilmiyor, onlar çoktan öldüler/ Son tözlerimi savuruyorum yüzüne Gün dolanırken çalı dibine Sen gözlerine kör bakmayı öğretme Ey sanem, Kaçıncı kırbacındır şaklayan Yokluk sağıyoruz bir yandan Bir yandan kar ve mor ve aşk Şimdi hangi yamaca saklarsın b/elanı Desem ki şükür şükür şükür Neye kime niçin Beni yüreğimden öpsene(!) İşte şimdi kente indi çakallar Gözleri sürme sürme ve dilleri şerbet Ulumuyorlar artık ne ay'a ne kavgaya Öyle tükür yüzüne ve öyle isyan et Değil mi ki yılan dost olmuş Değil mi ki bir halk susturulmuş Oysa babam da konuşmayı bilirdi Ve ben çocuktum herkes kadar Sevimli bir yüz olurdum siyah beyaz resimlerde Yine de bir solum vardı atan Yine de bir umudum ve bir yurdum Şimdi satılmış bir ülkenin utangaç çocuğuyum Teslim olmuyorum anne! Affet Bazlama kokan ellerin affetsin pazen elbiselerin Ki hala utanan yanlarımdan kanıyorum Ki hala toprağımla satılıyorum Doksanbin eyvah! /Ey sanem! Benim sonumu yazan seninkiyle aynıdır Kırdım aynaları vakit tamamdır/