غزل شمارهٔ ۲۸۲

تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش من و بخت گران خوابی که نتوان کرد بیدارش نه الله است هر اسمی که بسرایند در قلبش نه منصور است هر جسمی که بفرازند بردارش به بازاری گذر کردم که زر نقشی است از خاکش به گل زاری قدم خوردم که گل عکسی است از خارش معطر شد دماغ جان من از بوی گیسویش منور شد چراغ چشم من از شمع رخسارش پری رویی که من دیدم همه خلقند مفتونش مسیحایی که من دارم همه شهرند بیمارش به رویی دیده بگشادم که خون می جوشد از شوقش به مویی عهد بر بستم که جان می ریزد از تارش چه مستیها که کردم از شراب لعل میگونش چه افسونها که دیدم از نگاه چشم سحارش چه شادیها که دارم در سر سودای اندوهش چه منت ها که دارد یوسف من بر خریدارش دمادم تلخ می گوید دعا گویان دولت را مکرر قند می ریزد لب لعل شکربارش جواب هر سلامم را دو صد دشنام می بخشند غرض هر لحظه کامی می برم از فیض گفتارش پی شمشاد قد ماهی نماندم قوت رفتن که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش پرستش می کند جان فروغی آفتابی را که ظلمت خانه دلها منور شد به انوارش