غزل شمارهٔ ۲۸۸

نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش نه تاب آن که بپیچم به عنبرین رسنش به خون دیده نشانده ست گل رخی ما را که گل نشسته به خون از لطافت بدنش بتی دریده به تن جامه صبوری من که سر به سر همه جان است زیر پیرهنش کسی رسانده به لب جان نازنین مرا که بر لب آمده جان ها ز حسرت دهنش مهی به روز سیاهم نشاند و می خواهم که روزگار نشاند به روزگار منش ز انجمن به چمن رو نهاد و می ترسم که آفتی رسد از چشم نرگس چمنش سحر ز روی خود ای کاش پرده بردارد که باغبان زند آتش به باغ یاسمنش سزای قتل ندانم مگر وجودی را که وقت رفتن او جان نمی رود ز تنش یکی گذشته به صد نامرادی از در او یکی کشیده به بر بر مراد خویشتنش دلم شکست و به یک بوسه اش درست نکرد ببین چه می کشم از پسته شکرشکنش ستاده دوش فروغی به راه ماهوشی که پادشاه نشاند به صدر انجمنش ستوده ناصردین شه پناه روی زمین که آسمان همه جا گوش داده بر سخنش