غزل شمارهٔ ۲۸۸

فرش زمردین به زمین در کشیده اند و آنگه برو ز گل علم زر کشیده اند دوشیزگان باغ طبقهای سیم و زر بر سر نهاده پیش صنوبر کشیده اند آن سبزهای سایه نشین بین که پیش گل دامن ز ماهتاب وز خور در کشیده اند گلها به دستیاری نم شاخ سبزه را از خاک بر گرفته و در بر کشیده اند بر لوح خاک صورت کرسی لاله را گویی که عرشیان به قلم بر کشیده اند خط بنفشه گرد رخ شاهدان باغ هم تازه نقش بسته و هم تر کشیده اند شب را و روز را به ترازوی مهر و ماه دریاب تا چگونه برابر کشیده اند مرغان صبح خیز چو عشاق اشک ریز در پرده های تیز فغان در کشیده اند ترکان گل ز راوق شبنم شراب صرف در جام لاله کرده و اندر کشیده اند بر روی سوسن از خط رنگین نگاه کن کز سیم و لاجورد و معصفر کشیده اند با سروشان اگر نه خلافیست در ضمیر این بیدها ز بهر چه خنجر کشیده اند ای باغبان به سرزنش بید و سرو کوش تا خود چرا ز خط چمن سر کشیده اند خرم دل آن کسان که درین دم به یاد دوست چون اوحدی نشسته و ساغر کشیده اند