غزل شمارهٔ ۳۰۱

کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش ترسم خدا نکرده درافتی به چاه خویش گر در محبت تو بریزند خون من خود روز رستخیز شوم عذرخواه خویش امروز اگر به جرم وفا می کشی مرا فردای حشر معترفم بر گناه خویش اکنون که خاک راه تو شد جان پاک من زنهار پا مکش ز سر خاک راه خویش برگشته ام ز کوی تو با یک جهان امید نومید کس مباد ز امیدگاه خویش روزی اگر در آینه افتد نگاه تو مفتون شوی ز فتنه چشم سیاه خویش از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست تا چشم ما گریست به حال تباه خویش درمانده ام به عالم عشقش ز بی کسی آه ار نگیردم غم او در پناه خویش نازد به خیل غمزه بت نازنین من چون خسروی که ناز کند بر سپاه خویش با جور او بساز فروغی که اهل دل جایی نمی برند شکایت ز شاه خویش