غزل شمارهٔ ۳۰۱

ای آینه حسن تمنای تو جان ها اوراق گلستان ثنای تو زبان ها بی زمزمه حمد تو قانون سخن را افسرده چو خون رگ تار است بیان ها از حسرت گلزار تماشای تو آبست چون شبنم گل آینه در آینه دان ها بی تاب وصال است دل اما چه توان کرد جسم است به راهت گره رشته جان ها آنجا که بود جلوه گه حسن کمالت چون آینه محو است یقین ها و گمان ها از مرحمت عام تو در کوی اجابت گم گشته اثرها به تک و پوی فغان ها از قوت تأیید تو تحریک نسیمی بر بحر کشد از شکن موج کمان ها در چارسوی دهر گذر کرد خیالت لبریز شد از حیرت آیینه دکان ها در پرده دل غیر خیالت نتوان یافت جولانکده پرتو ماهند کتان ها در دیده بیدل نبود یک دل پر خون بی داغ هوای تو در تن لاله ستان ها