غزل شمارهٔ ۳۰۰

در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش گامی میسرم نشد از اهتمام خویش دوش از نگاه ساقی شیرین کلام خویش مست آن چنان شدم که نجستم مقام خویش کیفیتی که دیده ام از چشم مست دوست هرگز ندیده چشم جم از دور جام خویش یاران خراب باده و من مست خون دل مست است هر کسی ز می نوش فام خویش ساقی بیار می که ز تکفیر شیخ شهر نتوان گذشتن از سر عیش مدام خویش دیدم به چشم جان همه اوراق آسمان یک نامه مراد ندیدم به نام خویش چشمم به روی قاتل و فرقم به زیر تیغ منت خدای را که رسیدم به کام خویش تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش پروانه وار سوخت فروغی ولی نکرد ترک خیال باطل و سودای خام خویش