غزل شمارهٔ ۳۵۱

تا تو به گلشن آمدی با همه در کشاکشم وه که تو در کنار گل من به میان آتشم تا نمکم لب تو را می به دهان نمی برم تا نچشم از این نمک چیز دگر نمی چشم چرخ شود غلام من دور زند به کام من گر تو به گردش آوری جام شراب بیغشم کاسه خون و جام می فرق ز هم نکرده ام بس که به دور نرگست باده نخورده سرخوشم گرچه به هیچ حالتی یاد نکرده ای مرا یاد دهان تنگ تو هیچ نشد فرامشم تا که عیان ز پرده شد صورت نقش بند تو رشک نگارخانه شد روی به خون منقشم دوش به قد دلکشت قصه سرو گفته ام گفت که شرمسار شو از حرکات دلکشم بس که شب وصال تو ناطقه لال می شود با همه ذوق ساکنم با همه شوق خامشم بلعجبی نگر که من با همه لاف عاشقی یار ندیده واله ام می نچشیده بیهشم نی ز حبیب ایمنم نی ز طبیب مطمین چاره دل کجا کنم کز همه جا مشوشم تا فکنم فروغیا دشمن شاه را به خون دست دعا بر آسمان تیر بلا به ترکشم ناصر دین شه قوی آن که ز بیم تیغ او ترک نموده کج روی ابروی ترک مهوشم