Aşk İki Kişilik Ölmektir

kazısam adını en derin kuytularına ormanların ve buz dağlarının merkezine saklasam seni en müstesna köşelerde en bakir hallerde sarmalasam pamuklara bulurlar... sakınsam seni gözümün bebeğinden ellerini avuçlarıma alsam sıcaklığını hissetmek için kimselere vermesem bir daha canımın içinde gizlesem seni kalbimin en ücra köşesine ciğerlerimi sökerler alırlar... demelere bırakmasam seni kaf dağından aşırsam Anka kanadında mizanın topuzunu koysam ortaya diyetimin bedelini öğrenip ödemek için cezamı sensizlik verirler de seni söz, beni kurşun ile vururlar... ne zindanlar korkutur gözümü ne aşılmaz ummanlar seni bir deniz feneri görüp gelirim viran bir sandal olsam bile küreklerim kırık çapam kaybolmuş bir küpeştem bile kalmamış halde olsam da gelirim kıyılarına sana yanaşırım da sularında ateş yakarlar alırlar götürürler beni Cem Sultan misali boğarlar... ister bulsunlar, ister alsınlar ister vursunlar isterse boğsunlar gün gelir elbet iki yürek olsalar da ayrı ayrı tek yürek olarak doğarlar... aşk tek kişilik yaşamak değil iki kişilik ölmektir