شمارهٔ ۱۰۶

محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث او چون خودی نداشته دشمن درین چه بحث افسانه گوست غیر چه مهر افگنی بر او غم برنتابد این همه گفتن درین چه بحث جیحون و نیل نیست دل ست از خدا بترس گر نیست خون دیده به دامن درین چه بحث بیچاره بین که جان به شکرخنده داده است خویشانش ار روند به شیون درین چه بحث بی پرده شو ز غصه و الزام ده مرا گفتم که گل خوش ست به گلشن درین چه بحث مژگان به دل ز ذوق نگه می رود فرو بی رشته نیست جنبش سوزن درین چه بحث بت را به جلوه دیده و بر جای مانده است گر بحث می کنم به برهمن درین چه بحث همسایه ناخوش ست خوشم همنشین خموش گر نامه ام نهاد به روزن درین چه بحث بعد از حزین که رحمت حق بر روانش باد ما کرده ایم پرورش فن درین چه بحث او جسته جسته غالب و من دسته دسته ام عرفی کسی ست لیک نه چون من درین چه بحث