شمارهٔ ۱۴
غ غالب دهلوی
0
Altın Yaprak
در خورد تبر بود درختی که مراست
خاییده آتش ست رختی که مراست
بی آن که تو بدنام شوی می کشدم
ناسازتر از خوی تو بختی که مراست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş