شمارهٔ ۱۹۱

به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر به کوی خویشتن آن نعش بی کفن یاد آر من آن نیم که ز مرگم جهان به هم نخورد فغان زاهد و فریاد برهمن یاد آر به بام و در ز هجوم جوان و پیر بگوی به کوی و برزن از اندوه مرد و زن یاد آر به ساز ناله گروهی ز اهل دل دریاب به بند مرثیه جمعی ز اهل فن یاد آر ملال خلق و نشاط رقیب در همه حال غریو خویش به تحسین تیغ زن یاد آر به خود شمار وفاهای من ز مردم پرس به من حساب جفاهای خویشتن یاد آر چه دید جان من از چشم پرخمار بگوی چه رفت بر سرم از زلف پرشکن یاد آر خروش و زاری من در سیاهی شب زلف دم فتادن دل در چه ذقن یاد آر بسنج تا ز تو بر من در آن محل چه گذشت نخوانده آمدن من در انجمن یاد آر ز من پس از دو سه تسلیم یک نگه وانگه ز خود پس از دو سه دشنام یک سخن یاد آر هزار خسته و رنجور در جهان داری یکی ز غالب رنجور خسته تن یاد آر