شمارهٔ ۲۰۳

یقین عشق کن و از سر گمان برخیز به آشتی بنشین یا به امتحان برخیز گل از تراوش شبنم به تست چشمک زن ز رختخواب به لبهای می چکان برخیز به بزم غیر چه جویی لب کرشمه ستای به دور باش تقاضای الامان برخیز چرا به سنگ و گیا پیچی ای زبانه طور ز راه دیده به دل در رو و ز جان برخیز تو دودی ای گله کام و زبان نه در خور تست به دل فرو شو و از مغز استخوان برخیز گر از کشاکش جا رفته ای خودی باقی ست به ذوق آن که نباشی ازین میان برخیز فناست آن که بدان کین ز روزگار کشی غبار گرد و ازین تیره خاکدان برخیز رقیب یافته تقریب رخ به پا سودن ترا که گفت که از بزم سرگران برخیز عیادت ست نه پرخاش تندخویی چیست بیا و غمزده بنشین و لب گزان برخیز سبوچه ای دهمت هر سحر ز می غالب خدای را ز سر کوچه مغان برخیز