شمارهٔ ۲۲۳

مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظ ترا که هست و نیاشامی از بهار چه حظ خوش ست کوثر و پاکست باده ای که دروست از آن رحیق مقدس درین خمار چه حظ چمن پر از گل و نسرین و دلربایی نی به دشت فتنه ازین گرد بی سوار چه حظ به ذوق بی خبر از در درآمدن محوم به وعده ام چه نیاز و ز انتظار چه حظ در آنچه من نتوانم ز احتیاط چه سود بدانچه دوست نخواهد ز اختیار چه حظ چنین که نخل بلندست و سنگ ناپیدا ز میوه تا نفتد خود ز شاخسار چه حظ نه هر که خونی و رهزن به پایه منصورست بدین حضیض طبیعی ز اوج دار چه حظ به بند زحمت فرزند و زن چه می کشییم از این نخواسته غمهای روزگار چه حظ تو آنی آن که نشانی به جای رضوانم مرا که محو خیالم ز کار و بار چه حظ به عرض غصه نظیری وکیل غالب بس اگر تو نشنوی از ناله های زار چه حظ