شمارهٔ ۲۴۳

بود بدگو ساده با خود هم زبانش کرده ام از وفا آزردنت خاطرنشانش کرده ام بر امید آن که اختر در گذر باشد مگر هرزه می گویم که بر خود مهربانش کرده ام گوشه چشمش به بزم دلربایان با من است وقت من خوش باد کز خود بدگمانش کرده ام جان به تاراج نگاهی دادن از عجزم شمرد آن که منع ربط دامن با میانش کرده ام دل ز جوش گریه گر بر خویشتن بالد رواست قطره ای بوده ست و بحر بیکرانش کرده ام در حقیقت ناله از مغز جان روییده ای ست کز برای عذر بی تابی زبانش کرده ام بدگمان و نکته چین و عیب جویش دیده ام امتحانی چند صرف امتحانش کرده ام در تلاش منصب گل چینیم دارد هنوز آن که ساقی را به مستی باغبانش کرده ام جوهر هر ذره از خاکم شهید شیوه ای ست وای من کز خود شمار کشتگانش کرده ام تا نیارد خورده بر بدمستی دوشم گرفت بوسه را در گفتگو مهر دهانش کرده ام در طلب دارم تقاضایی که گویی در خیال بوسه تحویل لب شکرفشانش کرده ام غالب از من شیوه نطق ظهوری زنده گشت از نوا جان در تن ساز بیانش کرده ام