شمارهٔ ۴۳

پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی ها گدا گفت و به من تن درنداد از خودنمایی ها فغان زان بلهوس برکش محبت پیشه کش کز من رباید حرف و آموزد به دشمن آشنایی ها بت مشکل پسند از ابتذال شیوه می رنجد بگوییدش که از عمرست آخر بی وفایی ها نشد روزی که سازم طره اجزای گریبان را به دستم چاک ها چون شانه ماند از نارسایی ها نیرزم التفات دزد و رهزن بی نیازی بین متاعم را به غارت داده اند از ناروایی ها به روز رستخیز از جنبش خاکم پرآشوبی تو و یزدان چه سازد کس بدین صبرآزمایی ها کدویی چون ز می یابم چنان بر خویشتن بالم که پندارم سرآمد روزگار بی نوایی ها چه خوش باشد دو شاهد را به بحث ناز پیچیدن نگه در نکته زایی ها نفس در سرمه سایی ها سخن کوته مرا هم دل به تقوی مایل است اما ز ننگ زاهد افتادم به کافر ماجرایی ها نرنجم گر به صورت از گدایان بوده ام غالب به دارالملک معنی می کنم فرمانروایی ها