شمارهٔ ۷۱

ما لاغریم گر کمر یار نازکست فرقی ست در میانه که بسیار نازکست دارم دلی ز آبله نازک نهادتر آهسته پا نهم که سر خار نازکست از جنبش نسیم فرو ریزدی ز هم ما را چو برگ گل در و دیوار نازکست باناله ام ز سنگ دلیهای خود مناز غافل قماش طاقت کهسار نازکست زحمت کشید و آن مژه برگشت همچنان ما سخت جان و لذت آزار نازکست رسواییی مباد خودآرایی ترا گل پر مزن که گوشه دستار نازکست ترسم تپش ز بند برون افگند مرا تاب کمند کاکل خمدار نازکست از جلوه ناگداختن و رو نساختن آیینه را ببین که چه مقدار نازکست می رنجد از تحمل ما بر جفای خویش هان شکوه ای که خاطر دلدار نازکست از ناتوانی جگر و معده باک نیست غالب دل و دماغ تو بسیار نازکست