شمارهٔ ۳۲
غ غنی کشمیری
0
Altın Yaprak
هر که پابند وطن شد میکشد آزارها
پای گل اندر چمن دایم پرست از خارها
هیچگه از سینه صد چاک ما یادی نکرد
گر چه بستم رشته بر انگشت سوزن بارها
تا به روی گل نیفتد چشم بیرون ماندگان
بست بلبل آشیان در رخنه دیوارها
از حساب حاصل کشت جنون غافل نیم
کردم از انگشت پای خود شمار خارها
بر تواضعهای دشمن تکیه کردن ابلهی است
پایبوس سیل از پا افکند دیوارها
زان لب میگون غنی را باده ده سر بمهر
کز سرش بیرون رود باد همه پندارها
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş