شمارهٔ ۱۲۱

بگوش سرو چه گفتی که پای کوبانست بگوش عقل چه گفتی که مست و حیرانست مرا مگوی که آهسته باش و دم درکش فغان من همه زان چشم مست فتانست بیا بکوی خرابات عشق تا بینی ز شام تا بسحر نعرهای مستانست دگر بما ز جفاهای یار قصه مگوی که خلق او همه لطفست و عین احسانست هنوز فکر سر و جان خویشتن داری ز کوی عشق گذر کن که جای شیرانست بیا بمجلس عشاق بی نقاب ای دوست از آن که روی تو شمعست و عقل پروانست چو مرگ هیچ کسی را امان نخواهد داد خنک کسی که دلش با حریف و پیمانست مرو بپیرو دیوان که راه تاریکست بیا که عشق خدا خاتم سلیمانست بخرقه خلق و روی زرد ما منگر کمینه جرعه ما قلزمست و عمانست ربود جان و دل عاشقان مسکین را ترا که سرمه بچشمست و زلف در شانست قلم برندی قاسم زدند روز ازل بیا بگو بقلم رفته را چه درمانست