شمارهٔ ۲۵۳

در قیامت همه کس طالب و جویا باشد دل ما طالب این قدر معلا باشد عشقکان جان و دل و دین ز تو باز استاند عشق نبودمگر آن طامه کبرا باشد در جهان گشتم و آفاق سراسر دیدم ذات انسانستکه هم اسم و مسما باشد هر کرا جان و دلی هست به جانان نزدیک راحت جان و دلش باده حمرا باشد منکه با خاک سر کوی تو شوقی دارم سر کوی تو مرا جنت ماوا باشد دل و دین برد ز من جان طلبدچون سازم هر کجا عشق بود جمله ازینها باشد چند گویی تو ازین عقلک بی عقل مدام مثل عشق و خرد پشه و عنقا باشد من ندانم که چه حالیست که پیوسته به جان دلم آشفته آن قامت و بالا باشد در صبوحیکه سر از خاک برآرند همه قاسمی بنده آن خسرو جانها باشد