شمارهٔ ۴۹۴

سامان عیش نیست درین دار پر فتن ساقی بیار باده مستان ذوالمنن عشقست مونس دل و جان هر کجا که هست در وقت جان سپردن و در گور و در کفن صافی کشان صاف درین ره مطرفند ما و شرابخانه و ساقی و درد دن آن ساعتی که پیر مغان درد می کشد با او جنس صاف حرامست دم زدن دل طالب وصال تو پنهان و آشکار جان عاشق جمال تو در سر و در علن همراه عشق باش که آب حیات اوست همراز عشق شو که مشاریست مؤتمن چندان شراب ریخت که مست ابد شدیم با دوست فارغیم ز اوصاف ما و من نومید کل مباش گر آن یار دلفریب در وعده وصال کند ذکر لا و لن با قاسمی حکایت حیرت ز حد گذشت کان ماه دلفروز در آمد در انجمن