شمارهٔ ۵۱۰

تن زنده بجان آمد و جان زنده بجانان جان راهبر دل شد و دل راهبر جان گر ترس سرت هست برو خواجه ازین کوی کاغشته بخونند درین کوچه دلیران در نقطه خالست صفای دل درویش ای دوست مگو قصه ما کان و ما کان هرگز سخن واعظ و ناصح نکند سود زین سان که منم بی دل و دین بی سر و سامان مهجورم و محرومم و معروف بافلاس من دست تهی چون روم از کوی کریمان از کس مهراسید اگر عاشق یارید مستانه درآیید درین بیشه شیران ای عشق سراسر همه لطفی و کرامت در حسن تو ذرات جهان واله و حیران هم آدم و هم شییی و هم احمد مختار هم یوسف کنعانی و هم موسی عمران آشفته و واله شده قاسم بشب و روز زان روی دل افروز و زان زلف پریشان