شمارهٔ ۵۱۹

سرگشته ایم و حیران در کوی مهرورزان زان زلفهای میگون زان چشمهای فتان زان شیوه و ملاحت زان حسن و زان صباحت واله شدیم واله حیران شدیم حیران هر کس بروی و راهی رفتند پیش شاهی عاشق بکل فنا شد در عشق روی جانان سر رشته مان شد از دست حیران شدیم و سرمست باشد بدست آید سررشته مان بدستان در مذهب حقیقت صد بار بهتر ارزد این خاک می پرستان از خون خودپرستان آن خواجه معظم خوشحال و شاد و خرم لیکن خبر ندارد از حال درد نوشان از عشق چون نترسم کین عشق اژدها وش قعریست پر ز آتش بحریست پر ز توفان از ناله همچو نالم ریزید پر و بالم در حالت محالم مسکین دل غریبان هرکس بعشق یاری آشفته است باری آشفته است قاسم زان طره پریشان