شمارهٔ ۵۶۸
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
ای دل اگر تو عاشقی با عاشقان هم خانه شو
واندر میان عاشقان از عاشقی فرزانه شو
گر بر کف جا می نهد گر گوش می دارد به تو
چون آن کند رو باده خور چون این کند دردانه شو
منمای خود را با کسان هم با کسان هم ناکسان
چون گنج بی پایان شوی اندر دل ویرانه شو
دایم خطاب آید ترا از بارگاه کبریا
گر عشق می باید ترا در کوی ما دیوانه شو
ای دل بیا گر عاشقی گر عاشقی و صادقی
ور باده می باید ترا رو جانب میخانه شو
صد بار گفتم ای حرون گه از برون گاه از درون
در پیش شمع روی ما گر عاشقی پروانه شو
قاسم چه می گویی سخن از سر عشق من لدن
گر آشنای او شدی از خویشتن بیگانه شو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş