شمارهٔ ۶۶

چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداست ذرات جهان را بولای تو تولاست آن زلف دلاویز بر آن روی دل افروز آشوب جهان آمد و سر فتنه غوغاست دل را ز جهان هیچ تمنای دگر نیست جز دولت درد تو که آن مقصد اقصاست بالات چو دیدیم دل از دست بدادیم ما را چه گناهست چو این فتنه ز بالاست صد خرقه بیک جرعه دهد صوفی صافی از جام می عشق تو کان باده مصفاست چون شاهد و مشهود یکی دیدم و دانست در مذهب من اسم همه عین مسماست ای جان تو اگر طالب یاری بحقیقت با درد درآمیز که آن عین مداواست از ضعف دل و زردی رخساره میندیش در عشق قدم زن که ز معشوق مددهاست زان حسن دل افروز ز شوق دل قاسم چون شرح توان داد که ناید بصفت راست