شمارهٔ ۶۵۹

ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی ز جبهه تو هویداست آن لطیفه که دانی ز خواب جهل و ضلالت خلاص داد دلم را صفیر بلبل خبرت ز گلستان معانی بپیش من که من آزاد سر و باغ جهانم مگو حدیث بهاران که از قبیل خزانی حدیث حق چو شنیدی چو موم باش بفرمان که کافریست تحکم برای منع معانی ز قصهای تو روشن حدیث اول و آخر ز غمزهای تو ظاهر رموز سر نهانی اسیر باده شوقت هزار جان مصفا رهین دردی دردت هزار عاشق و جانی بحق روی چو ماهتبحق زلف سیاهت مرا ز من بستانی بهر صفت که توانی تو آفتاب حیاتی حیات جان و جهانی فدای جان تو بادا هزار جان و جوانی شدست قاسم بیدل ز نور روی تو حیران بهیچ چیز نمانیچه گویمت بچه مانی