شمارهٔ ۶۷۸
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
دل ما بغمزه بردی رخ مه نمی نمایی
بکجات جویم ای جان ز که پرسمت کجایی
بگشا نقاب و آن رو بنما بماکه ما را
بلب آمدست جانها ز مرارت جدایی
بنماند جانم از درد و بماند تاا قیامت
بمن اسم جان سپردنبتو رسم دلربایی
نه چنان خراب و مستمکه توان مرا کشیدن
ز طریق عشق و رندیبصلاح و پارسایی
نفسی نقاب بگشادل و دین ببر بغارت
که دمی خلاص یابم ز غم منی و مایی
من اگر جفاست کارم بتو بس امیدوارم
بجز از تو کس ندارم که تو معدن وفایی
ز سر نیاز گفتم که گدای تست جانم
بکرشمه گفت قاسمتو گدای پادشایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş