شمارهٔ ۹۴

آن را که قبله اش رخ خورشید انورست اعراض گر کند بهمه روی کافرست عاشق بیار واصل و عاقل بهانه جوی صوفی برغم واصل و چون حلقه بر درست واعظ مگو که عشق روانیست در طریق پنداشتی که ملک دو عالم مثمرست زین بیشتر عداوت با اهل دل مکن شرعی معین آمد و عشقی مقررست آن را که عشق نیست درین راه غافلست سنور راه ماست اگر خود غضنفرست زاهد بزهد مایل و صوفی باعتقاد عارف درین میانه چو کبریت احمرست جان در سماع عشق تو مستست و چاره نیست شوقی مولد آمد و عشقی قلندرست باد صبا چو بوی تو آورد در چمن جانها فدای رایحه روح پرورست بر جان قاسمی نظری کن ز روی لطف زان جا که آفتاب ضمیر منورست