شمارهٔ ۱۰

اگر آن شمع بزم دل رود مستانه در صحرا نیاید در نظر غیر از پر پروانه در صحرا نماید هرکجا رخ نه فلک آیینه می گردد ز صیقل کاری خاکستر پروانه در صحرا ز وحشت تنگنای شهر زندان است بر عاشق به وسعت داد عشرت می دهد دیوانه در صحرا ز سیل اشگ میسازم خراب این عالم دل را برای خویش پیدا می کنم ویرانه در صحرا تلاش رزق لازم نیست کایزد کرده در اول مهیا بهر ما روزی ز آب و دانه در صحرا شده بهر هزاران هر طرف از غنچه های گل عیان در بوته هر خار صد خمخانه در صحرا دلیل راه عاشق را چو خاموشی نمی باشد مگو قصاب بی جا این قدر افسانه صحرا