قصاب کاشانی

چون به کف گیری ز بهر امتحان آیینه را می کند نور رخت در جسم جان آیینه را

اول به نام آنکه زد این بارگاه را افروخت شمع مشعله مهر و ماه را برپای کرد زنگی شب را ز تخت ظلم بر جا نشاند روز مرصع کلاه را…

زندگی خوب است اما گوشه گلزارکی طبخکی دلدارکی در ضمن خدمتگارکی می کنم اظهارکی من با شما هموارکی در جهان ای یارکان البته باید یارکی…

ای آب خضر لعل لب یار به از توست وی عمر ابد دیدن دلدار به از توست غمازی عیب دگران طرز خوشی نیست ای آینه کم لاف که زنگار به از توست…

اگر آن شمع بزم دل رود مستانه در صحرا نیاید در نظر غیر از پر پروانه در صحرا نماید هرکجا رخ نه فلک آیینه می گردد ز صیقل کاری خاکستر پروانه در صحرا…

بوی عود و بید در مجمر مشخص می شود حق و باطل در صف محشر مشخص می شود من ز لعل یار گویم خضر ز آب زندگی این تفاوت در لب کوثر مشخص می شود…

به عشقی کرده ام در بحر مأوا تا چه پیش آید به دامن چون صدف پیچیده ام پا تا چه پیش آید چو کف پامال طوفانم چو خس سیلی خور موجم سراسر می روم در روی دریا تا چه پیش آید…

بیرون خیالت از دل غافل نمی رود ور می رود به سوی تو بی دل نمی رود هرگز مرا هوای سر کویت ای نگار از سر برون ز دوری منزل نمی رود…

اسیران را زیانی از گرفتاری نمی باشد خلاصی از دیار عشق بی خواری نمی باشد چو از قید قفس فارغ شدم در دام افتادم مصیبت دیده را یارای خودداری نمی باشد…

به هر نفس دلم از داغ یار لرزد و ریزد چو برگ گل که ز باد بهار لرزد و ریزد بیا که بی گل روی تو اشگم از سر مژگان چو شبنمی است که از نوک خار لرزد و ریزد…

عزیزا چون به من دل مهربان کردی خوشت باشد سرافرازم میان عاشقان کردی خوشت باشد ز روی مهربانی از لب لعل شفابخشت علاج درد جای ناتوان کردی خوشت باشد…

هر دم از شوق تو چشم اشکبارم گل کند خار مژگان در کنار جویبارم گل کند وقت آن شد کز هجوم ناقبولی های خویش قطره های خون ز خجلت در کنارم گل کند…

در حدیث لعلش آتش از زبانم می چکد چون برم نام لبش شهد از لبانم می چکد این قدر من آرزو دارم که گر بفشاری ام اشک حسرت همچو مغز از استخوانم می چکد…

برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد نمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد به هنگام جواب ار ببینم خاموش معذورم که چون گفتی سخن در کامم از حسرت زبان گم شد…

لبش بر گردن عاشق بسی حق نمک دارد به تیغ غمزه اش گردد گرفتار آن که شک دارد خیال چین زلفش بر میانم بسته زناری که بر هر تار مویش رشگ تسبیح ملک دارد…