شمارهٔ ۱۱۷

آن سرو سیم اندام من چون از گلستان بگذرد موج لطافت جو به جو از هر خیابان بگذرد شب های هجر او دلم راضی نمی گردد اگر یک قطره آب چشمم از بالای مژگان بگذرد از کثرت کم طالعی ترسم نسیم کوی او چون بر مزار من رسد برچیده دامان بگذرد آن بی سرانجامم که گر عضوی ز من یابد هما یک عمر سرگردان شود تا از بیابان بگذرد در رنج روزافزونم و بیمم از آن باشد که او تا چاره دردم کند کارم ز درمان بگذرد از گرمی تیغش کشد بر استخوانم شعله ای برق آتش افشانی کند تا از نیستان بگذرد قصاب را بار گران افکنده زین ره بر قفا اول به منزل می رسد هرکس که از جان بگذرد