شمارهٔ ۱۳۴

عمر چون بی آرزوی لعل جانان بگذرد رهروی باشد که بی آب از بیابان بگذرد آنکه خواهد طی نماید شاه راه عشق را شرط آن باشد که اول گام از جان بگذرد عشق روگردان ز تیر بی حد معشوق نیست شهد پرقیمت شود چون از نیستان بگذرد می تواند همچو اسکندر شود آیینه دار خشک لب هرکس ز پیش آب حیوان بگذرد دیده جای توست زین منظر قدم بیرون منه سرو را کی دل برآید کز خیابان بگذرد گر نه ای آگه ز دل ها بر کف آر آیینه را غمزه را گو تا به خیل ناز از سان بگذرد بس که گشتم ناتوان دارد نگه در دیده ام آن قدر ضعفی که نتواند ز مژگان بگذرد منع قصاب از تماشای جمال خود مکن کی تواند بلبل از سیر گلستان بگذرد