شمارهٔ ۱۴۹

سوختم از هجر تا جانان به فریادم رسد ساختم با درد تا درمان به فریادم رسد ماهی ای از جور طوفان بر کنار افتاده ام می طپم در خاک تا عمان به فریادم رسد با دل صد چاک در دنبال محمل چون جرس سر به زانو مانده ام کافغان به فریادم رسد بلبل نالان راه گلستان گم کرده ام کی بود کی غنچه خندان به فریادم رسد حاصل کشت مرادم در جهان پژمرده ماند شاید ابر دیده گریان به فریادم رسد می روم چون خاک از جا کنده پیشاپیش باد تا کجا آن آتشین جولان به فریادم رسد بهر مروارید رحمت زیر آبی چون صدف می روم تا قطره نیسان به فریادم رسد گردنم را در کمند آورده دهر کینه خواه شهسوار عرصه میدان به فریادم رسد چشم آن دارم که چون در حشر بردارم فغان بی تأمل صاحب دیوان به فریادم رسد همچو بسمل در برش قصاب سر را بر زمین می زنم تا آنکه دارم جان به فریادم رسد