شمارهٔ ۱۶۳

شد مرا تا دل ز عکسی روی آن جانانه پر از تجلی گشت چون آیینه هر کاشانه پر عطر خالش را نسیم آورد در صحرا به ما آهوان را نافه پر گردید و ما را خانه پر از شکست ای چرخ مینا رنگ پاس خود بدار نیست قدری شیشه را چون گشت از دردانه پر اهل شوق از یک گریبان سر برون آورده اند این جهان چون خوشه گردیده است از یک دانه پر بیش از اینم زالفت اغیار خون در دل مکن پنجه را مگذار از زلف تو سازد شانه پر داستان عشق بگرفتند و نامی دست ماست گشت مطلب ناپدید از بس که شد افسانه پر غیر حق را در حریم دل عبث جا داده ایم نیست جای آشنا شد بس که از بیگانه پر در بساط دهر قصاب آن تنک ظرفم که من می رسد جانم به لب تا می شود پیمانه پر