شمارهٔ ۱۷۵

آنچه ناید هرگزم از دست تدبیر است و بس گردنم در حلقه فرمان تقدیر است و بس بس ندارد الفتی با یکدگر آب و گلم روز و شب ویرانه ام در فکر تعمیر است و بس آنکه هرگز در میان حلقه هم صحبتان کفش در پایم نسازد تنگ زنجیر است و بس بس هدف گشتم ز هر جانب خدنگ غمزه را قوت پرواز بالم از سر تیر است و بس آنچه در خلوت سرای دوست هرشب تا سحر روی گردان از دعایم گشته تأثیر است و بس می رود از سر غرور جهل چون مو شد سفید زهر را در عالم حکمت دوا شیر است و بس برنمی آید ز من قصاب کاری در جهان آنچه می آید ز من هر لحظه تقصیر است و بس