شمارهٔ ۲۲۰

پس از وفاتم اگر بگذری تو بر سر خاک زنم به جیب کفن تا به طرف دامن چاک تو دوست باش فدا گردمت اگر نه مرا ز دوست دشمنی اهل روزگار چه باک به تار زلف گلوگیر سرکش تو دلم چو زخم خورده شکاری است بسته بر فتراک فرو گذاشت زآه و فغان نخواهم کرد ز ناوکت چو جرس گر شود دلم صد چاک ز نیک و بد نتوانی به خویشتن پرداخت نسازی آینه را تا ز زنگ کلفت پاک یقین شناس که انسان نمود بی بود است در آب بنگر و از عکس خویش کن ادراک شدم ز خود به خیالت به داغ می سازم که بی بدل نتوانم بریدن از تریاک نگه به جانب قصاب کن که حافظ گفت اگر تو زهر دهی به که دیگران تریاک